Poniżej przedstawiam moją drogę w karate, opisaną z okazji 25-lecia treningów - artykuł ten zamieściłem z okazji jubileuszu na stronie internetowej Inowrocławskiego Klubu Sportowego Karate w 2003 roku. Zadałem sobie wtedy następujące pytania:

"Czy ta okrągła rocznica zasługuje na refleksje ? Czy moje karate zasługuje na uwagę innych ? Co otrzymałem od karate i co przekazuję innym ? Na wstępie kilka słów o początkach - w latach siedemdziesiątych, zaraz po filmie "Wejście Smoka" nastała w Polsce niesamowita wręcz moda na karate. Będąc młodzieńcem pełnym energii, z dala od domu rodzinnego, rozpoczynałem życie na własny rachunek - podjąłem pracę i dalszą naukę a czas wolny postanowiłem poświęcić japońskiej sztuce karate. Był rok 1979. Dziś już nie pamiętam, kto był motorem tych decyzji, ale na pierwsze zajęcia poszedłem razem z kolegą. Była to sekcja kyokushin w Bytomiu senseia Jacka Czernickiego - zajęcia prowadzili jego asystenci. Moja pierwsza przygoda z karate trwała kilka miesięcy, zaliczyłem pierwsze egzaminy na stopnie kyu i ćwiczyłem do momentu przypadkowej kontuzji kolana. Treningi w tym czasie różniły się znacznie od dzisiejszych. W dużej mierze były to treningi wytrzymałościowe, nastawione na ciągłą próbę przetrwania adepta. Najsłabsi szybko odpadali. Oprócz treningu mięśni była to dobra szkoła charakteru. Następnym krótkim etapem mojego karate był kontakt z posiadaczem brązowego pasa w karate kyokushin Ryszardem Galusem. Podziwiałem jego treningi wysokich kopnięć i próbowałem mu dorównać. Po rozpoczęciu nauki w Wyższej Szkole Oficerskiej MSW w Szczytnie spotkałem się po raz pierwszy z instruktorami karate shotokan, co dało mi jeszcze inne spojrzenie na drogę karate. Wtedy odnalazłem zadowolenie w tym, co robiłem. Postanowiłem jeszcze bardziej rozwijać swoje zainteresowania sztukami walki. Uczestniczyłem w zajęciach treningowych karate, m.in. z włoskim trenerem Giuseppe Beghetto, który był częstym gościem szczecińskich klubów. Wkrótce też zgłosiłem się na kurs instruktorski, a w ostatnim roku szkoły organizowałem i prowadziłem już zajęcia, co dawało mi wiele satysfakcji. Prowadziłem nawet badania socjologiczne w swojej grupie , a ich wyniki posłużyły do mojej pierwszej pracy dyplomowej. W tym czasie miałem już 26 lat i właściwie na błyskotliwą karierę zawodnika było już za późno, ale przecież w karate nie jest celem wynik sportowy, a doskonalenie samego siebie, co powinno trwać przez całe życie. Wynik sportowy może być inspiracją na drodze karate, ale nie celem samym w sobie. Takie podejście do tego, co robię, pozwoliło mi wytrwać w przekonaniu, że można być dobrym trenerem nie będąc medalistą. Potwierdzeniem tej tezy były moje dalsze lata pracy nad sobą i pracy z młodzieżą. W trakcie studiów uczestniczyłem również w programowych zajęciach judo i technik interwencji, które zawierały najwięcej elementów z ju-jitsu, co poszerzało moje horyzonty o sztukach walki. W połowie lat dziewięćdziesiątych zetknąłem się również z Ko Budo, a zwłaszcza posługiwaniem się kijem, pałką i nunchaku. Po powrocie w rodzinne strony rozpocząłem działalność instruktorską i organizacyjną w powstającym Inowrocławskim Klubie Sportowym Karate. W 1988 roku zdobyłem swój pierwszy stopień mistrzowski w karate shotokan. Moi zawodnicy zaczęli odnosić pierwsze sukcesy na zawodach sportowych. Wychowałem również instruktorów, swoich następców, co dopełnia moją rolę w propagowaniu karate jako sportu i sztuki walki. Przez lata działalności w Klubie szukałem wielu kontaktów z wartościowymi trenerami, chciałem się uczyć i chciałem, aby uczyli się moi uczniowie. Oprócz motorycznych umiejętności staram się przekazać moim uczniom jak najwięcej ze starych, dobrych zasad karate. Sam najbardziej cenię sobie uczciwość i sprawiedliwość, co w dzisiejszych czasach nie zawsze jest doceniane. Choć ja sam nigdy nie miałem własnego trenera, który kontrolowałby systematycznie moje postępy, to dzięki uporowi osiągnąłem i tak wiele. Zdając kolejne egzaminy na stopnie mistrzowskie podnosiłem swoją kondycję i umiejętności techniczne. Największy wpływ na moje karate mieli wspaniali mistrzowie a zarazem moi koledzy: Janusz Knapczyk, Ryszard Król, Zbyszek Wojtkowiak, a w ostatnich latach Rudolf Heijne z Holandii. Chciałbym złożyć im wyrazy podziękowania za to, że obdarzyli mnie zaufaniem i cierpliwością. Myślę, że moje działania nie przynoszą im wstydu. Od czasów Szczytna przetrwała też cenna, koleżeńska przyjaźń z mistrzem jujitsu i karate Michałem Godniczem, który organizuje ruch dalekowschodnich sportów walki w Słupsku. Od wielu lat ze swoimi zawodnikami spotykamy się podczas Gali Sportów Walki w tym mieście. Kończąc tą krótką jubileuszową refleksję źle byłoby zapomnieć, że były chwile w moim życiu, w których bez wyuczonych umiejętności karate wyjście z opresji byłoby cudem, a więc powiedzieć należy - warto było się trudzić. Myślę również, że trafne są słowa "Prawdziwe karate zaczyna się po czterdziestce" - słowa człowieka w średnim wieku są bardziej wartościowe, poparte praktyką i zrozumieniem tego, co na początku było odległe. Wracając do pytań zawartych na wstępie artykułu myślę, że częściowo już odpowiedziałem a częściowo odpowiedzą sobie sami czytelnicy - zwłaszcza ci, którzy mnie znają i ci, którzy o sztuki walki przynajmniej się "otarli". Dwadzieścia pięć lat poświęcone na zainteresowania sztukami walki to kawałek czasu i jeszcze jedna okazja, aby zwrócić uwagę innym, że karate da się lubić. Niech ten krótki artykuł będzie wyrazem mojego jubileuszowego świętowania."

Od Jubileuszu minęły kolejne lata i jestem bogatszy o kilka nowych doświadczeń, poznałem również nowych mistrzów. W tym czasie utrwalała się także cenna współpraca z mistrzami zza miedzy - zwłaszcza z klubów toruńskich i Łabiszyna. Doznałem sporo osobistych satysfakcji - nic tak nie cieszy jak sukcesy najbliższych. Jestem dumny, że moi synowie Emil Witkowski i Michał Żuchelkowski poszli również drogą sztuk walki. Obaj w 2006 roku zdali egzaminy mistrzowskie w karate shotokan a realizując się sportowo osiągają niezłe wyniki na zawodach krajowych i zagranicznych. Jak widać po dzieciach - od początku mojej przygody ze sztukami walki minął szmat czasu a pomimo tego myślę, że w zgłębianiu sztuk walki jestem dopiero w połowie drogi.